۶ دهه خاطرات فراموش نشدنی با صدای ماندگار بانو عذرا وکیلی

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ، خاطراتی فراموش نشدنی با صدای بانو عذرا وکیلی که کار در رادیو را از سال ۱۳۴۵ آغاز کرد و بیشتر با برنامه «سلام کوچولو» در رادیو ایران به یاد آورده می‌شود.

خانم عذرا وکیلی مجری و تهیه کننده رادیو با حضور در استودیو شبکه خبر درباره تداوم برنامه سلام کوچولو گفت: سلام کوچولو وقتی به من سپرده شد که آدم بزرگ‌ها صدا سازی می‌کردند و به جای بچه‌ها در این کار حرف می‌زدند، من چند جلسه که این کار را انجام دادم و دیدم که متن را جلوی گوینده‌ها می‌گذارند و آنها به جای بچه‌ها حرف می‌زنند و چندان خوشایند من نبود و به نظر من باید خود بچه‌ها (بچه‌های ۳ تا ۶ سال) باید باشند و البته که بسیار هم سخت بود و برای اولین بار من این کار را در رادیو انجام دادم و من اولین کسی هستم که از بچه‌های کوچک سه تا ۶ ساله به عنوان گوینده استفاده کردم و از بچه‌هایی که با اشتباه ولی شیرین حرف می‌زنند استفاده کردم و این کار گل کرد وقتی این برنامه گل کرد همه نگرانی من این بود که مبادا­از بچه‌ها به صورت تصویری برای تبلیغات نابجا سوء استفاده شود، زیرا وقتی یک بچه از یک مواد غذایی تبلیغ کند و بچه‌های دیگر جذب می‌شوند و به طرف آن کشیده می‌شوند.

وکیلی درباره ادامه پیدا کردن این برنامه گفت:، چون این برنامه بسیار مخاطب پیدا کرد و یک زنگ تفریحی بود در دل این برنامه‌ها به خصوص که در آن زمان ما دو شبکه بیشتر نداشتیم و کم کم شبکه‌های رادیویی اضافه شد، و کاری که من در برنامه انجام دادم­ ترغیب بزرگ تر‌ها به شنیدن این برنامه بود چرا که بچه کوچک نمی‌توانست شبکه را پیدا کند من سعی کردم در این برنامه یکی از بهترین مخاطبان برنامه بزرگتر‌ها باشند که این بزرگتر‌ها باشند که سر ساعت رادیو را روشن کنند و بچه‌ها بشنوند و شاید اینها باعث شد که سلام کوچولو ۵۰ سال به صورت مداوم روی آنتن برود.

وی ادامه داد: حتی زمان جنگ و سختی‌ها هم ما این برنامه را قطع نکردیم و از طریق این برنامه ما راهنمایی می‌کردیم و به بزرگ تر‌ها آموزش می‌دادیم با بچه‌ها چطور رفتار کنند و این موجب شد که این برنامه ماندگار شود.

این تهیه کننده رادیویی درباره تعطیلی سلام کوچولو به علت کرونا گفت: من برای این که بتوانم این برنامه را ادامه دهم باید هر دو یا سه سال یک بار یک نسلی را تربیت می‌کردم یعنی یک بچه سه ساله را می‌اوردم و تربیت می‌کردم، چون اینها بزرگ می‌شدند و به کار من در اجرا نمی‌امدند و البته بعد از کرونا آوردن بچه‌ها به استودیو یک مسئولیت بزرگی بود و همین طور من دوباره باید نسل تربیت می‌کردم و امکان این که من یک بچه سه ساله را بیاورم و دوباره تربیت کنم و بخواهم کنار خودم نگاه دارم و صحبت کنم و آزادی میکروفون را بدهم برای من خیلی سخت بود.

وی درباره ویژگی برنامه‌های خوب رادیویی برای کودکان گفت: من تخصصم در خردسال است و من فکر می‌کنم باید بچه‌ها را به برنامه کشاند و یک بچه خردسال وقتی صحبت می‌کند واقعا شیرین است و ما با همین برنامه و با همین بچه‌ها در تمام جشنواره‌هایی که شرکت کردیم برنده شدیم.

وکیلی درباره تلویزیونی نشدن سلام کوچولو گفت: سلام کوچولو را من تلویزیونی نکردم، چون دلم نمی‌خواست که بینندگان من را ببیند، چون دلم نمی‌خواست ذهنیتی که بچه‌ها از من داشتند عوض شود همینطور خیلی سخت بود که با چند بچه خردسال در تلویزیون برنامه بگذاری و ریسک آن در آن زمانی که پیشنهاد شد بسیار بالا بود.

مجری برنامه سلام کوچولو در پایان گفت: همه فکر می‌کنند که قصه گویی در رادیو به پایان رسیده ولی به نظر من اگر به صورت درست این کار انجام شود و به ان هدفی که دلمان می‌خواهد برسیم هیچ وقت به پایان نمی‌رسد و قصه و قصه گویی از زمان‌های قدیم متداول بوده و من مطمئن هستم اگر به روش درست قصه گفته شود بچه‌ها همچنان دوست دارند و ما باید بچه‌ها را جوری تربیت کنیم که به کتاب و کتابخوانی و قصه و قصه گویی علاقمند شوند.